Vanaf de jaren ‘70 bouwde Philippe Weisbecker een internationale carrière uit tussen Parijs, New York en Japan. Hij bleef altijd trouw aan zijn sobere, architecturale lijnvoering die enkel de broodnodige elementen vat en het alledaagse op een voetstuk plaatst. Op het festival gaat hij in gesprek met Nigel Peake over tekenen, waarnemen en de ingetogen schoonheid van constructies.